Zwangerschapsvergiftiging treedt meestal op ná de 22-24e week van de zwangerschap, hoewel, in uitzonderingsgevallen, ook wel eens eerder. Het is niet ongewoon dat klachten pas na de bevalling ontstaan. Zelfs bij vrouwen die vóór de bevalling geen klachten hadden, kunnen na de bevalling ernstige klachten ontstaan waardoor ze alsnog ernstig ziek worden. In het algemeen stelt men dat 48 tot 72 uur na de bevalling de kans op het ontstaan van pre-eclampsie, HELLP syndroom en eclampsie is verdwenen.

De klachten die optreden zijn wisselend. Sommige vrouwen merken er weinig van, anderen hebben juist veel klachten. Klachten die horen bij zwangerschapsvergiftiging zijn hoofdpijn, misselijkheid, vlekjes zien, wazig zien, tintelingen, een pijnlijk gespannen gevoel boven in de buik (bandgevoel) en het opzwellen van vingers, enkels en andere delen van het lichaam door het vasthouden van vocht. Bij ernstige vromen van zwangerschapsvergiftiging kunnen stuipen (eclampsie) bij de moeder optreden. 

De klachten worden meestal veroorzaakt wanneer organen als gevolg van zwangerschapsvergiftiging niet meer goed functioneren. Zo komen bijvoorbeeld de vochtophopingen tot stand doordat bloedvaten meer doorlaatbaar (poreus) worden, waardoor meer vocht uit de bloedvaten kan weglekken en zich ophoopt in de weefsels van bijvoorbeeld enkels, vingers of gezicht.

Omdat ook de bloedvaten van de nieren poreuzer zijn geworden, kan teveel eiwit weglekken naar de urine. Bij laboratoriumonderzoek van de urine zal men dan ook een verhoogde uitscheiding van eiwit aantreffen. Daarnaast kan bloedonderzoek het minder goed functioneren van nieren en lever aantonen. Deze laboratoriumtesten zullen dan ook vaak worden uitgevoerd om na te gaan hoe ernstig de situatie is. Bij zwangerschapsvergiftiging bestaat de kans dat de bloedstolling extra wordt geactiveerd. Ook dit laatste is in het bloed te meten. 

Een ander gevolg van zwangerschapsvergiftiging is dat de placenta (moederkoek) minder goed doorbloed wordt, waardoor de baby minder voedingsstoffen en zuurstof krijgt. Als gevolg hiervan zal de baby minder vaak en minder heftig gaan bewegen. Een zwangere vrouw zal dit merken. Elke baby heeft zijn eigen manier van bewegen en niet elke baby zal even vaak bewegen. Ook de plaats van de placenta zal invloed hebben op hoe goed de moeder de baby kan voelen bewegen. De meeste zwangere vrouwen weten hoe hun baby beweegt en als dit patroon verandert is dat een reden voor ongerustheid. Hoewel de baby ook gewoon kan slapen, is een ongewone verandering van de bewegingen toch een verschijnsel dat serieus genomen moet worden. Bij twijfel is het daarom aan te raden contact op te nemen met de verloskundige, huisarts of gynaecoloog. Minder bewegen door de baby kan namelijk een teken van een (dreigend) tekort aan zuurstof zijn. 

Een zeldzame maar gevaarlijke complicatie van zwangerschapsvergiftiging kan het loslaten van de placenta zijn. Als dit optreedt wordt de zuurstofvoorziening van de baby acuut bedreigd en kan het kind overlijden. Bij zo'n loslating treden soms, maar lang niet altijd, de volgende klachten op: vaginaal bloedverlies, buikpijn, heftige weeën of harde buiken die snel achter elkaar optreden of zelfs helemaal niet stoppen (de buik kan dan als een plank aanvoelen). Soms wordt dit vooraf gegaan door een periode waarin de vrouw de baby niet of veel minder voelt bewegen. Omdat een loslating van de moederkoek een zeer bedreigende situatie is, is het raadzaam om bij deze verschijnselen contact op te nemen met de verloskundige, huisarts of gynaecoloog. 

Nogmaals, niet elke zwangere vrouw heeft dezelfde klachten. Vooral als er klachten optreden die niet duidelijk bij zwangerschapsvergiftiging horen, kan het voorkomen dat men in eerste aan een andere aandoening denkt of de klachten als 'normaal bij de zwangerschap' vindt horen.